Nihayet güneş doğmuş, kızıl ışığı perdeden süzülerek odayı aydınlatıyordu.
Yatağının yanında dün geceden hazırladığı çantası ve özenle ütülenmiş okul kıyafeti de hazırdı. Tüm bu hazırlıklar günlerdir heves ettiği okula gitmek içindi. Zaten okula gideceği için gece boyu gözüne uyku girmemişti.
Sabahın ilk ışıklarıyla odanın kapısında belirdi.
“Baba haydi okula gidelim” O ses ne kadar da heyecanlı ve mutlu gelmişti babasına.
Babası Yusuf’u ikiletmedi. Hemen okula gidildi.
Önce öğretmen ve arkadaşları ile tanıştı. Sonra dersler başladı. Sayfayı kaplayacak şekilde yan çizgiler çizildi ve harfler yazıldı. Okul onun zihninde canlandırdığı kadar eğlenceli bir yer değildi galiba. Hiç arabasını çantasından çıkaramamıştı.
Günler geçtikçe ilk günkü heyecan azaldı. Azalan heyecan ile Yusuf’un durumunda da bir fark vardı. Durumu önce durgunluk sonra suskunluğa dönüştü. Altı ay önce okula hevesle giden Yusuf, artık okula gitmek istemediğini söylüyordu.
İnsan ilişkilerinde de bu durumla karşılaşa bilir. Heyecanla başlanılan ilişki, yaşanan problemden dolayı insanı isteksizleştirir.
Yusuf babasına okulda yaşadığı sorunlardan bahsetti. Arkadaşlarıyla kavga ettiğini, alay edildiğini ve kendisinin kabul görülmediğini söylüyordu. Babasının aklına ilk Yusuf’u okuldan uzaklaştırmak geldi. Sonra öğretmeni, okul yönetimi ve diğer aileler ile görüştüğümde onlarda benzer durumlardan rahatsız olduklarını belirttiler.
Benzer durumlar diğer okullarda da yaşanıyordu. Anladı ki, Yusuf’u korumak işleri iyiye götürmezdi.
Sadece koruyarak olmaz…
İnsan doğası gereği çocuğunu korumaya meyillidir. Ancak bireyin gelişimi için ona destek olacak belli bir mesafede durabilmek kıymetlidir.
Peki, nasıl davranmalı ?
İnsan hassas irdeleme ile probleme baktığında, çözüm işaret olarak kişiye gösterilir. Bunu doğada ki bir belgeselde görmek mümkün.
Bir kartal yavrusunu sadece beslemez, ayrıca hayata hazırlar. Beslenen yavru kartal ayaklanınca belli bir süre kanatlarını açıp kapatarak güç ve marifet kazanır. Eğer yuvada bir başka yavru var ise onunla rekabet eder. Hareketleri kendini geliştirecek yöndedir. Anne kartal yavrunun uçmakla ilgili sürece hazır olduğu işaretini anlayınca, koruma görevini tamamlamış olur. Bilir ki bundan sonra yavru kartalı korumak, yaşamını zorlaştırır.
Zıttını yapmak cesaret gerektirir…
Büyüttüğü yavruyu yuvanın kenarına getirir. Uçmakta cesaret göstermeyen yavruyu, nazik dokunuşlarla gökyüzüne iter. Düşer gibi olan yavru kartal kanatlarını açar ve kanatları çırparak yükselişe geçer.
Anne kartal bu esnada, heyecan veya panik yapmaz. Sadece davranışlarını izler ve onunla etrafında daire çizerek öğretmeye devam eder.
Doğadaki canlılara bakarak anlayabiliriz. Esirgeyerek büyüttüğümüz yavruları, sadece koruyarak yetiştiremeyiz.
Bir evlat, savunmasız bir bebek olarak dünyaya gelir. Yetişkin bir birey olana kadar, ihtiyaçları her yaşta farklıdır.
Bu ihtiyaçların nasıl karşılanacağını bilmeyen ebeveyn, sorulara doğru cevap veremez.
Zihnime delil göster kabul edeyim…
Uzun zamandır iş koşturmasından Yusuf’a vakit ayıramadığını fark etmişti babası.
Pazar sabahı şehrin dışına çıktılar. Doğadan uzak büyümüştü yusuf. Toprağa bastı, taşa dokundu, ağacı seyretti. Çekirgeyi fark etti uzun uzun izledi. Üstü başı toprak oldu ama mutluydu. Sonraki haftalarda ağaca sonra da bir tepeye çıkmak istedi. Zorlandı ama tepeye vardığında sevincini havaya zıplayarak gösterdi.
Yusuf sadece tepeye değil kendi korkularını da aşmış görünüyordu. Şikâyet etmeden merak soruları sormaya başladı.
Ağacın nasıl dik durduğunu sordu. Rüzgârın ağacı kökleri sayesinde deviremediğini anladı.
O gün yere daha sağlam basan ve dik yürüyen bir Yusuf vardı. Öğrendikçe özgüveni gelişti. Yusuf Taki bu farkı okulda öğretmeni de anladı ve sebebini sordu.
Okul bir bilginin öğrenim yeriydi ama yaşantımızdaki problemleri çözmek için yeterli değildi. Nasıl olduğunu sordu öğretmeni. Babasının ağzından iki kelime döküldü “doğanın kanunu” hocam…
“Doğanın Kanunu” için 20 yanıt
-
Günümüz şartlarında doğanın bize öğreteceği şeylerden çok uzak kalıyoruz. İnsan mahrum olmasa da şehir standartına mahkum bir hayat sürüyoruz.
-
Okurken hiç sıkılmadığım, hayatın içinden Samimi deliller… ellerinize sağlık 👏👏👏
-
“Yüreğe dokunan, düşündüren ve insanı kendi ebeveynliğini sorgulamaya davet eden çok kıymetli bir yazı olmuş. Korumanın değil, doğru zamanda bırakabilmenin cesaret olduğunu ne güzel anlatmışsınız.”
Bir ebeveyn olarak okurken kendimi buldum. Çocuğu korumakla güçlendirmek arasındaki o ince çizgiyi çok güzel anlatmışsınız.
-
Yazar çok iyi bir anlatım ile yazmış yazılması gerekenleri hem doğadan hem de insan yaşamında risk yönetimi gerçek ile uyumlu davranışların getirdikleri hakkında iyi betimleme yapılmış kalemine yüreğine sağlık
-
İnsan probleminden kaçarak kurtulamaz. Anlık kazanmış gibi görünse de toplamda hep kaybeder.
-
Yeni anne olmuş olarak evlat yetiştirmenin hem gururu hem telaşı içerisinde olduğumuz bu dönemde gerçekten aydınlatıcı bir metin olmuş ellerinize sağlık 🙂
-
İnsan doğanın kanunu gereği doğar büyür genç olur yaşlanır ve ölür ve biz bu dünyadan geçerken arkamızda güzel eserler bırakmamız lazım tıpkı çocuklarımız gibi bunları iyi geliştirmek lazım burada çok güzel özetlemişsiniz
-
Dikkat çekilmesi gereken bir konu olmuş. Tebrikler 🙂
-
Çocuk yetiştirme ile ilgili görüşlerinize katılıyorum. Çocuğun her konuda kontrollü bir şekilde gerçek hayata kendini en iyi bir şekilde hazırlamasına imkan tanımak ve yol göstermek gerekiyor.
-
Düşüncelerinize katılıyorum. Bir çocuğu her türlü duruma karşı hazırlanması gerekiyor.
-
Devamı gelsin lütfenn okudukça heyecan sardı…
-
Hayatımızdaki tüm yaşadıklarımız bize doğadan bir örnektir. Ya da ilham kaynağımız doğadir. Belki de şifamız doğadadir.
-
Doğa bize günlük yaşantımızı kolaylaştıracak neler öğretebilir kim bilir, bakmasını bilirsek
-
Doğanın kanununda tesadüf yoktur; her şey bir sebebe bağlıdır.”
-
Günlük hayatımızı , kusursuz olan doğadan yararlanarak daha da pozitife sürükleyebileceğimiz muhteşem bir hikaye
-
Hayataki mücadeleler sonunu bilmediğimiz bı mücadele bizim görmediğimiz hisetmekte zorlandigimiz bazen içimize atıklarimiz yoruldugumuz öğrenmekte zorluk cektigimiz yada kactığımız ama bilmediğimiz yada cekindigimiz o şey paylaşmak anlatmak çozum aramak çok kolay ama çok zor
-
Hayatımızdaki yaşadıklarımizi doğayla bütünleştirilmiş olması çok doğru olmuş
Bazen hevesla başladığımız her işin sonrası pişmanlıkla bitebiliyor.
-
Hayat koşturması içerisinde kaybolduğumuz,göremediğimiz o kadar çok şey var ki durup görmek düşünmek kendine bakmak gerekiyor çoğu zaman, kendi çocuklarımızda bile keşfedemediğimiz, gözden kaçırdığımız o kadar çok şey var ki… durup dinlenmek görmek düşünmek gerekiyor … nedir mutlu eden onları gerçekten ? Farkında olmadan onlarında sınır çizgilerini biz mi yaratıyoruz acaba..:çocuklarda zaten her ebeveynin kendi yansıması değil mi? Beni de düşündüren bi yazı oldu emeğinize sağlık
-
İnsan oğlunun okulu benim görüşüm de doğadır. Doğayla iletişimde değil ilişkide olduğumuz zaman başarılı olup her zaman fayda görürüz.
-
Doğada sıfır hata vardır. Kolay yaşam ise doğaya bakıp öğrenebilmek ve öğrendiklerini hayata geçirebilmektir.
Çok güzel bir yazı olmuş. Emeğinize sağlık…
Bir yanıt yazın