SINIR KOYMANIN ANLAMI

Doğada her şeyde bir sınırlama vardır.
Gelişim rastgele olmaz.

Mesela bahar sürgünleri.

Toprak önce hazırlanır.
Kış boyunca güç toplar.
Sonucunu ise baharda gösterir.

Bahar sürgünleri yetişir.

Çocuklar da böyledir.
Onlar da uzun sürecin ürünüdür.
Sonuç yıllar içinde kendisini gösterir.

Sınır koymak yön vermektir.
Baskı kurmak değildir.
Güvenli alanları oluşturmaktır.

Bahar sürgünlerinden bazıları olduğu bırakılır,

Bazıları kökten kesilir,

Bazıları yarım bırakılır.

Ebeveynlik liderliktir.
Sadece söylemek yetmez.
Davranış örnekleri göstermek gerekir.

Bunu disiplin içerisinde gerçekleştirmek esastır.

Disiplin ise duruşla aktarılır.
Söz tek başına etkisizdir.
Disiplin ise sadakat ister.

Sadakat ilişkide süreklilik demektir.

Bahçıvanın bahçesine, ağacına,

Ebeveynin ise çocuğuna sadakati gerekir.

Yetiştirmek istediğinin iyiliğine sadakat göstermelidir.

Sorumluluk ise böyle gelişir.

Ağaç, dalını nereye doğru uzatması gerektiğini böylece hisseder.

Çocuk da netliği böyle hisseder.

Ne yapıp yapmayacağını böylece hisseder.

Bunun aksi ise kararsızlıktan gelir.

Kararsızlık boşluk oluşturur.
Boşluk ise sınırı zorlar.

Bu durum dengeyi bozar.

Sınır bu yüzden gereklidir.
Koruyucu bir işlev görür.
Düzeni ayakta tutar.

Sınır çizmek ise rahatsızlık verir en başta.

İnsan hep “evet” ister.

Hiç “hayır” istemez.

Ancak, sürekli “evet” geliştirmez.
Zamanında söylenen “Hayır-lar”,
Geç kalmış bir “Evet”den değerlidir.

Olgunluk dirençlerle oluşur.

Bunu fark ediyor muyuz?

 

Bir fidanı düşünün.
Sürgünleri her yöne uzanan.

Bahçıvan net değilse,
Dallar dağılır.
Gövde zayıflar.

Meyve veremez.

Her isteği karşılamak çözüm değildir.
İradeyi güçlendirmez.
Bağımlılık üretir.

Zihinsel bağımlılıklar erken başlar.
Sürgün aşamasında görünür.
Müdahale o zaman kolaydır.

Bazen “dur” demek!
Bazen ertelemek!
Bazen sabretmek!

Yokuşlar öğreticidir.
Çözüm orada gelişir.

Çocuklar da böyle güçlenir.
Hayata karşı dayanıklılık kazanır.
Sınır koymanın gereği de budur…