İŞİN SIRRI

Muzaffer Bey kendi sektöründe beğenilen bir yöneticiydi. Onunla çalışanlar hep memnuniyetlerinden bahsederlerdi. Onları dinleyenler de “keşke bizim müdürümüz de böyle olsa” diye düşünürlerdi. Daha önce çalıştığı iş yerlerini birkaç kez değiştirmişti. Ayrıldığı yerden güzellikle ayrılmış, yeni gireceği yere de kolaylıkla kabul edilmişti. Onunla aynı pozisyonda olan başka yöneticiler Muzaffer Bey’in sırrını merak ediyorlardı. Birlikte çalıştıklarından kime sorsalar net bir bilgi alamıyorlardı.

Onunla birlikte çalışan ve ileride onun gibi bir yönetici olmak isteyen yardımcısı Savaş Bey Muzaffer Bey’i çok yakından takip etmeye başlamıştı. Fırsat buldukça onunla sohbet ediyor bazı davranışlarını neden yaptığını öğrenmeye çalışıyordu. Yaptığı şeyler hep sıradan şeyler gibi gözüküyordu. Ara ara toplantılar nedeniyle Muzaffer Bey şehir dışına çıkardı. Olmadığı zamanlarda Savaş Bey kendisi adına tam yetkiliydi. Bu dönemler Savaş Bey için gayet zor dönemlerdi. Kendisini hep huzursuz hissederdi bu zamanlarda. Her an bir problem çıkacakmış gibi kaygılı davranırdı. Personel ile olan ilişkilerinde Muzaffer Bey’in yaptıklarını yapmaya çalışırdı ama aynı sonucu alamazdı. Personel de Muzaffer Bey’in şehir dışına çıkmasını pek istemezdi.

Bir süre sonra Muzaffer Bey emeklilikten bahsetmeye başladı. Artık yorulduğunu hissediyordu. Tamamen hareketsiz bir yaşam değil, kendi kontrolünde, daha sakin bir iş hayali kuruyordu. Arazi – emlak alım satımı yapmayı düşünüyordu. Onun bu konuşmaları Savaş Bey’i biraz daha tedirgin etmişti. O emekli olursa görev kendisine verilecekti, büyük ihtimalle.

Öğle yemeğinin ardından çay içerken cesaretini toplayıp sordu:

-Muzaffer abi senin bu sırrın ne? Nasıl oluyor da personel ile bu kadar iyi geçinebiliyorsun? Senin her dediğini de hemencecik yapıyorlar!

– Yok, be Savaş, ne sırrımız olacak!

– Senin şehir dışında olduğun zamanlarda Ufak da olsa ben problemler yaşıyorum. Bu hep de böyle oldu. Sen olduğunda da aynı şeyler yaşanıyor ancak probleme dönüşmüyor.

– Bak Savaş. Hepimiz insanız. İlla ki problemler yaşarız. Herkes aynı profesyonellikte değil. Öncelikle insanlara gülümsemek çok önemli. Selam vermek, selamını almak! Biz yöneticiyiz, evet, ama insanız. İlişki selamla başlar. Güvenlik görevlisine selam vermeden kapıyı sorarsan, çaycı Hatice ablaya hatırını sormadan çay istersen ilişki kuramazsın. İyi bir lider veya yönetici çalışanının yanında, lehinde olduğunu ona hissettirmeli. Diğer husus ise netlik. Senin davranışların tutarlı ve herkese aynı olursa birlikte çalıştığın insanlar daha rahat hareket ederler. Neyi, ne zaman, nasıl yapacaklarını bilirler. Bu esnada adaletli davranmayı sakın göz ardı etme. Kendisi engelli olan ya da engelli bir çocuğu olan bir personele de herkes gibi davranamazsın. Bu noktada sergileyeceğin adaletli davranış, samimiyet getirir. Önce doğrudan o çalışan, sonrasında ise tüm personelde bu duygu oluşur. Biz, bu işin bu insanlarla yürütülmesinden sorumluyuz. Yapabilecekleri şeyleri yaptırmak, eksik kaldıkları noktalarda onları yetiştirmek ve sonrasında sorumluluk vermek durumundayız. Aksi halde işler sarpa sarar. Anlayacağın, çok büyük sırlarımız yok. Her detaya hassasiyet gösterince onu idrak edebiliriz çünkü idrak hassasiyet gerektirir. Olayları idrak edince ise hata yapma ve aldatılma oranın düşer. Ben hep bu hususlara dikkat etmeye çalışıyorum. Haydi, işletmeye geçip dolaşalım biraz. İşimizin başında olduğumuzu görsünler. Ofisten yönetim olmaz.